Posts Tagged ‘granulaty tworzyw’

Teoria Brenneckego

Tuesday, July 12th, 2016

Według Brenneckego straty produkcyjne sprężonego powietrza wyrażone w ilości zasysanego przez sprężarki powietrza o ciśnieniu atmosferycznym wynoszą: (aF+PL) (1 + m3/h) 10,33, gdzie : F powierzchnia wewnętrzna ścian i stropu kesonu, m2 L — obwód kesonu, m, H — największe zagłębienie kesonu poniżej zwierciadła wody z dodaniem 2+3 m w celu uwzględnienia spadku ciśnienia od stacji sprężarek do kesonu oraz dla wytworzenia w kesonie pewnego nadciśnienia w stosunku do hydrostatycznego, m, a — strata powietrza na 1 m2 powierzchni wewnętrznej ścian i stropu kesonu; przy kesonach stalowych przyjmuje się a 0,67 m3/h, a przy żelbetowych bez wyprawy uszczelniającej a 0,5 *0,6 m3/h i u — 0,35 m3/h przy wyprawionych powierzchniach, 13 — strata powietrza na 1 m obwodu kesonu, wynosi ona w zależności od porowatości gruntu 1+3 m3/h, K — współczynnik uwzględniający zużycie powietrza na śluzowanie i wszelkiego rodzaju przypadkowe straty: K 1,01, H ) współczynnik przeliczeniowy objętości sprężonego powie10,33 trza na objętość pod ciśnieniem atmosferycznym zasysanym przez sprężarki. Ilość powietrza ze względu na wymagania sanitarne powinna być dostateczna do należytego przewietrzania kesonu. Według obowiązujących przepisów sanitarnych ilość powietrza doprowadzonego do kesonu na potrzeby wentylacyjne powinna wynosić V=30A, mB /h, gdzie A — liczba osób przebywających w kesonie. Wzór ten podaje ilość zasysanego przez sprężarki powietrza o ciśnieniu atmosferycznym. Moc stacji sprężarek oblicza się z podanych wzorów przyjmując większy wynik za właściwy do ustalenia mocy stacji. Przy tym wartość współczynnika K we wzorze Brenneckego przyjmuje się K ze względu na większe zużycie powietrza na śluzowania przy nowoczesnych śluzach. Wytwarzanie i doprowadzanie sprężonego powietrza Schemat instalacji zasilającej keson w sprężone powietrze. Instalacja ta składa się ze sprężarek, filtrów powietrznych, zbiorników wyrównawczych i przewodów powietrznych. [podobne: kawa do ekspresów, granulaty tworzyw, cyklinowanie bezpyłowe, domki letniskowe produkcja ]

Siły tarcia

Tuesday, July 12th, 2016

W praktyce kesonowej oblicza się siły tarcia. Układ działających na keson w czasie opuszczania T=tHL, gdzie: t — doświadczalna wartość oporów tarcia, T/m2 H — wysokość fundamentu od noża kesonu do wierzchu muru nadkesonowego, m, L —4 średni obwód fundamentu, m. Na podstawie doświadczalnych danych, uzyskanych z bezpośrednich pomiarów przy głębieniu wielu kesonów w różnych warunkach, można przyjąć, że przy zagłębieniu kesonu ok. 15+25 m wielkość tarcia wynosi średnio 2+3 T/m2, Najmniejsze opory tarcia występują w gruntach plastyczno-gliniastych, a największe w gruntach piaszczystych oraz zwartych glinach i iłach. Praktycznie można ustalić wielkość oporów tarcia w ostatniej fazie głębienia kesonu, gdy wzrosną one na tyle, że keson nie opuszcza gie pomimo wybrania gruntu spod noża kesonu. Obniża się wówczas ciśnienie komorze roboczej i obserwuje, przy jakim ciśnieniu keson zaczyna osiadać. Z wartości ciśnienia, przy którym keson ruszył, określa się wartość siły tarcia, gdzie oznaczenia jak poprzednio. Od wartości i kierunku działających na keson sił zależy rozkład obciążenia na grunt na obwodzie kesonu. Przy nierównomiernym rozkładzie obciążenia występują trudności w opuszczaniu kesonu. Nierównomierny rozkład obciążenia może być spowodowany: niejednorodnością gruntów, niesymetrycznym kształtem muru nadkesonowego, niejednakowym obciążeniem gruntu wokół opuszczanego kesonu oraz jednostronnym wydobywaniem się powietrza spod noża kesonu, co powoduje zmniejszenie sił tarcia z jednej strony kesonu. Głębienie kesonu składa się z dwóch czynności: wybierania gruntów z komory roboczej oraz osadzania kesonu. Przy pierwszej czynności keson wspiera się na całym swym obwodzie na nożu. Druga czynność polega na usunięciu gruntu spod noża kesonu, co powoduje jego osiadanie. Aby zagłębienie kesonu odbywało się prawidłowo bez przechyleń, wytrzymałość powierzchni gruntu G, na której opiera się keson, powinna wynosić: przy wybieraniu gruntu G R, przy osadzaniu kesonu G R, gdzie R — reakcja od sił występujących w czasie głębienia kesonu. Podczas przechodzenia kesonu przez grunty jednorodne należy w czasie osadzania kesonu podpierać go symetrycznie na jednakowych powierzchniach gruntu, a grunt spod noża kesonu należy usuwać z jednakową szybkością. W przypadku gruntów niejednorodnych lub niesymetrycznego obciążenia kesonu albo napotkania w gruncie przeszkód podpiera się keson klatkami lub słupkami w miejscach słabszych. Przy osadzaniu kesonu usuwa się grunt spod noża kesonu z niejednakową szybkością, tak aby we wszystkich miejscach podparcia kesonu wartość była zawsze jednakowa. W celu zapewnienia prawidłowego opuszczania kesonu należy również ściśle przestrzegać, aby ciężar muru nadkesonowego nieznacznie tylko przewyższał siły tarcia i ciśnienie powietrza. Przy większym bowiem obciążeniu trudno jest kierować kesonem i panować nad jego ruchami. [podobne: stoiska targowe, domy drewniane, granulaty tworzyw, szamba plastikowe ]